Çok sevdiğim iki Amerikalı Vagabond var, iki yazar, biri Jack London, diğeri Mark Twain. Jack London, 1876 doğumlu, dayısıyla altın aramaya çıkan bir maceracı ama çok da sıkı bir yazar. Benim çok sevdiğim Martin Eden romanını 1907-1909 yılları arasında yazıyor. Televizyonun, penisilinin, tükenmez kalemin ve yara bandının icat edilmediği
Eskiden sabahları bakkaldan ekmek alınırdı. Bildiğin düz beyaz ekmek — hatta komşulardan da sipariş alınırdı. Sonra kapıcılar (daha kibar olsun diye "apartman görevlileri" demeye başladık) bu işi yapmaya başladı. Sonra da siyezinden tam buğdayına, artisanına çeşit çeşit ekmek çıktı ve sabah bakkaldan beyaz ekmek almaya giden şehirli sayısı azaldı.
Hiç alma, hele ki iç sesini hiç ciddiye alma -bazı durumlar dışında-. İç sesinin ne kadar güvenilir olduğunu anlamak için laboratuvar ortamında nörobilim testleri yapmana gerek yok. Psikolojide ve modern farkındalık (mindfulness) pratiklerinde uygulanan, adeta bir "zihinsel turnusol kağıdı" görevi gören çok pratik bir yöntem var. Bunu daha
Şimdilerde ara sıra Linkedin’de üst düzey yönetici sıfatıyla gördüğüm bir arkadaşım, o zaman “üst düzey” değildi. Bir sohbet sırasında, bana takvimini göstermişti, ne kadar yoğun olduğunu (Sonradan onun o zaman benimle bir erk mücadelesine girdiğini anlayacaktım). O sohbette ona şunu önerdim. Eve çıkmadan önce arabanı otoparka bıraktıktan sonra 5
Bir ara İngiltere’de sous-cheflik yaptım. Şef yardımcılığı. Böyle deyince çok havalı duruyor ama kendisi hiç de öyle değil. Sabah çok erken restorana gidiyorsunuz hazırlıkları yapıyorsunuz, gün içinde o kadar çok koşturuyordum ki ayaklarım inanılmaz ağrıyordu. Daha az ağrısın diye ortopedik terlikler giyiyordum. Akşam eve gelince o kadar yorgun
Ünlü reklamcılardan Rory Sutherland'ın bir "kapı/resepsiyon görevlisi-doorman" örneği var. Ünlü bir otel zinciri, kapıcısını, "sadece kapı açıyor" gerekçesiyle işten çıkarıp yerine otomatik kapı koyuyor. İşler 2 yıl yolunda gibi giderken 2 yıl sonra otel finansal olarak çöküyor! Çünkü kapıcı aslında sadece kapıcı
1464 yılında, Floransa’ya kocaman bir mermer blok getiriliyor. 5 metre 17 cm uzunluğunda. Devasa. İddialı. Ama sonra olan şey çok tanıdık. İlk heykeltıraş bakıyor: “Olmaz bu,” diyor. Bırakıyor. İkinci heykeltıraş geliyor: “Taş kötü. Dar. Kırılgan. Riskli.” O da bırakıyor. (Agostino di Duccio ve Antonio Rossellino) Ve o dev mermer
(Harvard ve Veterans Affairs'in 71.000 kişilik araştırmasından çıkan şaşırtıcı sonuç) Sana şunu sorsam: "Sigara içmemek mi sağlıklı yaşatır, yoksa iyimser olmak mı?" — büyük ihtimalle "sigara" derdin. Makul bir cevap. Ama bilim başka bir şey söylüyor. 2019'da PNAS'ta yayımlanan bir
Kral Süleyman (Solomon), tarihin gördüğü en bilge adamdı. Tanrı ona tek bir dilek hakkı verdi. Sağlık istemedi. Servet istemedi. Güç istemedi. "Doğruyu yanlıştan ayırt edebilecek bir kalp ver bana" dedi. O kalbi aldı. Efsane oldu. Ama aynı Kral Süleyman'ın 700 karısı, 300 cariyesi vardı. Krallığı ölümünden
Romalı düşünür Cicero, bundan 2025 sene önce, ateizmiyle tanınan Yunanlı filozof Diagoras'ın (Miloslu Diagoras) hikâyesini anlattı. Diagoras'a Tanrıların varlığını kanıtlamaya çalışanlar bir dizi tablo gösterdiler. Tablolarda şiddetli bir fırtınada batan gemilerden kurtulan denizciler resmedilmişti. Bak dediler bu insanlar Tanrılara dua ettiler, sağ kurtuldular. "İşte kanıt!
2026'nın dörtte birini geride bıraktık. Yılbaşında yaptığın planlar hatırlıyor musun? O enerji, o netlik, o "bu sefer gerçekten yapacağım" hissi. Büyük ihtimalle o his bir miktar söndü. Hayat araya girdi. Bazı şeyler düşündüğün gibi gitmedi. Bazı şeyler beklenmedik yönlere döndü. Bu normal. Sorun değil. Asıl mesele
Potansiyeline aşık olmak, yani "ben şu işi yapsam harika yapardım" demek. Bir zamanların ünlü bir konsolosu -Amerikan konsolosu olabilir😄- "Türkiye'nin potansiyeli çok yüksek ve her zaman da öyle kalacak" demişti. Aslında her şeyi açıklıyor bu durum. Türkçesi: Ortaya çıkarmak, Farsçası: Aşikâr etmek. Bir şeyi